เล่ห์รักลวง
อรุณสวัสดิ์ครับทุกท่าน
ขอกล่าวอะไรสักเล็กน้อยระหว่างรอ
เจมส์ มิลเลอร์ จะมาร่วมงาน
เขามาสายนิดหน่อย
จะโทษว่ารถติดก็ไม่ได้ เพราะเขาพักอยู่ข้างบนนี่เอง
ผมหวังว่าเดี๋ยวเขาคงมา
วันนี้เรามาฟังเขาแนะนำผลงานล่าสุด
"รับรองสำเนาถูกต้อง"
ที่ได้รับรางวัล... หนังสือต่างประเทศยอดเยี่ยมแห่งปี
เอาล่ะครับ
เจมส์มาแล้ว
กรุณานั่งที่ด้วยครับ
เราจะให้ขอลายเซ็นกันภายหลัง
ผมตั้งใจจะแนะนำเจมส์สั้น ๆ
แต่ใครจะพูดได้ดีกว่าตัวเขาเอง
เชิญครับ
อรุณสวัสดิ์ครับ ต้องขอโทษที่มาสาย
ว่าจะโทษรถติด แต่บังเอิญผมเดินมา
ขอบคุณทุกท่านที่มาในวันอากาศดีเช่นนี้
ผมอาจจะอยากออกไปสูดแดดมากกว่า
แต่ผมรู้สึกตื้นตันที่ทุกท่าน ให้ความสนใจหนังสือของผมเป็นอย่างดี
ผมจะดีใจมากหากหนังสือได้รับ การตอบรับอย่างอบอุ่นในอังกฤษ
แต่การที่ผลงานของผม
เป็นที่ยอมรับ ในหมู่นักอ่านเชื้อชาติเดียวกับ
ไมเคิล แองเจลโล และลีโอนาร์โด ดาร์วินชี ผมถือว่าน่ายินดีและรู้สึกตื้นตันมาก
บางท่านอาจทราบว่าผมได้ไอเดียในการ เขียนหนังสือเล่มนี้เมื่อครั้งไปฟลอเรนซ์
ที่จัตุรัสเพียซซ่าเดลลาซินญอเรีย และวันนี้ หลังตรากตรำงานหนัก
ผมกลับมายังทัสคานีเพื่อนำเสนอ ผลงานจากหยาดเหงื่อเล่มนี้
คงทราบกันดีว่า ศิลปะเป็นหัวข้อยากสำหรับงานเขียน
เพราะไม่มีเอกสารอ้างอิงที่ชัดเจน และไม่มีข้อเท็จจริงที่แน่นอนให้ยึดถือ
ดังนั้นการที่ผมตัดสินใจสำรวจแง่มุม ด้านจิตวิทยาและปรัชญาของศิลปะ
จึงเป็นงานที่ยากกว่าที่คาดไว้แต่แรก
ผมอยากจะขออนุญาตกล่าวบางอย่าง
ที่เตรียมมาสำหรับวันนี้โดยเฉพาะ
ผมขอกล่าวคำขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
แด่ มาร์โค เลนซี่ เพื่อนและผู้ร่วมงาน
ที่แปลหนังสือเล่มนี้
ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เขาถ่ายทอดเจตนารมณ์ของหนังสือ ได้เป็นอย่างดี
และทำให้ฉบับภาษาอิตาเลียน ออกมาสำเร็จ
เช่นเดียวกับงานเสวนาในวันนี้
เยี่ยมมาก ขอบคุณอีกครั้ง
คราวหน้าถ้าคุณเขียนหนังสือ ผมจะเเปลให้
ผมเกรงว่าอีกชื่อหนึ่งของหนังสือ
"ไม่ต้องสนต้นฉบับ แค่สำเนาที่ดีก็พอ"
จะก่อให้เกิดความขุ่นเคืองทางศิลปะ
ผมต้องขอโทษจากใจจริง
แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของผมฝ่ายเดียว
เดี๋ยวนี้ บก. ต่างอยากได้ชื่อแรง ๆ
ผมขอเรียนให้ทราบว่า
ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่นักประวัติศาสตร์ศิลป์
ผมไม่มีชื่อในวงการนี้เลย
ที่สำคัญ ผมไม่ได้เป็นสมาชิกสถาบันศิลปะใด ๆ
ผมเพียงต้องการที่จะแสดงให้เห็นว่า สำเนามีคุณค่าในตัวมันเอง
เพราะมันนำเราไปสู่ต้นฉบับ ขับเน้นคุณค่าของต้นฉบับ
และผมเชื่อว่าหัวข้อนี้ไม่ได้มีประโยชน์ เพียงแค่ในวงการศิลปะ
ผมยินดีมากเมื่อมีผู้อ่านท่านหนึ่งบอกว่า
หนังสือของผมทำให้เขาค้นหาตัวเอง
และเข้าใจตัวเองดีขึ้น
คำถามเกี่ยวกับ "ความเป็นต้นฉบับ"
เป็นที่ถกเถียงมาแต่ครั้งประวัติศาสตร์
แม้แต่ตอนที่ชาวโรมัน
ทำเครื่องเงินเลียนแบบของอียิปต์ขาย
เรื่องโปรดของผมคือเรื่องที่ลอเรนโซ เดอ เมดิซี สอนไมเคิล แองเจลโล
ให้แกะสลักรูปปั้นคิวปิดแบบโบราณ
เพื่อจะได้ขายได้ราคาดี
ดังนั้นความกังวลเรื่องต้นฉบับ ความคิดเกี่ยวกับของจริงของปลอม
ฝังใจคนมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ จนกระทั่งปัจจุบัน
คำว่า "ต้นฉบับ" มีความหมายเชิงบวกมากมาย
"'ของแท้', 'ของจริง', 'เชื่อถือได้'"
"'คงทน', 'มีคุณค่าแท้จริง' กำเนิดของคำนี้ก็น่าสนใจ"
รากศัพท์ภาษาละตินแปลว่า 'รุดหน้า' หรือ 'ถือกำเนิด'
ผมสนใจเป็นพิเศษที่คำว่า 'ต้นฉบับ' หมายความถึงการถือกำเนิด
ผมประมวลความคิดแบบสุดขั้ว แล้วเปรียบเทียบระหว่างการจำลองงานศิลปะ
และการสืบพันธุ์ของมนุษย์ สุดท้ายอาจกล่าวได้ว่า
เราเป็นเพียง สำเนาดีเอ็นเอของบรรพบุรุษเท่านั้น
ดังนั้นการตรวจสอบผลงานต้นฉบับ จึงเป็นการตั้งคำถามถึงแหล่งกำเนิด
เเละการสำรวจรากฐานของอารยธรรม
นักมานุษยวิทยายุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ ค้นคว้าต้นกำเนิดวัฒนธรรมตะวันตก
เพื่อให้เข้าใจมรดกทางวัฒนธรรมยิ่งขึ้น
ความหลงใหลในต้นกำเนิดวัฒนธรรม
เกี่ยวพันกับนิยามของคำว่าต้นฉบับ... อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ความเป็นต้นฉบับ นำไปสู่ความต้องการความจริงแท้
ความต้องการข้อพิสูจน์ทางวัฒนธรรม
การพิสูจน์ความเป็นของแท้ของงาน จึงถูกมองว่าเป็นสิ่งจำเป็น
เกณฑ์การพิสูจน์ความแท้ของวัตถุ อาจแบ่งเป็นสี่ประการดังนี้
หนึ่ง รูปร่างของวัตถุ
สอง วัสดุที่ใช้ทำ
ขอโทษครับ สงสัยของผมเอง
ไม่ได้อ่านคู่มือว่าปิดเครื่องยังไง
สักครู่ครับ ฮัลโหล
ครับ ขอโทษครับ ตอนนี้คุยไม่ได้ ผมค่อนข้างยุ่ง
ครับ รบกวนโทรมาใหม่ตอนบ่าย
ครับ บ่ายนี้โอเค ขอบคุณครับ
เราถึงไหนกันแล้วเนี่ย
เอากระเป๋ามานี่มั้ย
ไม่เป็นไรฮะ
เดี๋ยวก็หนักหรอก
เร็วเข้า
แม่สั่งชีสเบอร์เกอร์รึเปล่า
สั่ง
เฟรนช์ฟรายล่ะ
สั่ง
เบิ้ลมั้ย
ลูกคงไม่กิน แต่แม่สั่ง
โค้กล่ะ
ช่วยมองหน้าแม่หน่อยได้มั้ย
โค้กล่ะฮะ
สั่งแล้ว
แม่ซื้อหนังสือมากี่เล่ม
หก
โชคดีที่แม่ไม่ชอบ
แม่ไม่เคยพูดแบบนั้น
ผมได้ยินแม่บอกปิแอร์
แม่ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบ แค่หงุดหงิดกับบางตอน
แต่เขาก็อธิบายให้แม่ฟังแล้วไง
ใช่ แต่แม่ไม่เห็นด้วย
ทำไมซื้อเยอะจัง
ก็ให้ลูกถามไง ซื้อเป็นของขวัญด้วย
ให้ใคร
มารี แล้วก็คนอื่น ๆ
แต่...เธอมีแล้วนี่
ก็แม่อยากให้เล่มที่มีลายเซ็น
ไอเดียดีมั้ย
อยากเจอเขาอีกล่ะสิท่า
แม่อยากเจอผู้ชายคนนั้นอีก
ก็อาจจะใช่
แล้วเล่มอื่นให้ใคร
เล่มนึงให้อแลง
แต่แม่ไม่ชอบเขานี่
ใช่ ก็ให้หนังสือที่ไม่ชอบ กับคนที่ไม่ชอบไง
ไม่ได้เหรอ
ได้อยู่แล้ว
แล้วแม่คุยอะไรกับผู้ชายอีกคน
ใครคือผู้ชายอีกคน
ก็เพื่อนของนักเขียนคนนั้น
ลูกต้องรู้ทุกอย่างเลยเหรอ
ก็แม่บอกเองว่าเราซี้กัน ไม่มีความลับต่อกัน
แม่สืบเรื่องเอลิซ่าอยู่ล่ะสิ
ใครสน ยังไงผมก็รู้อยู่ดี
ยินดีด้วย
ผมรู้ว่าแม่ชอบเจมส์อยากกิ๊กกับเขา
แล้วแม่ก็ให้เบอร์เพื่อนเขา เขาจะได้โทรมา
ไม่ใช่ซะหน่อย
แม่ให้เบอร์จริงแต่ไม่ใช่อย่างที่ลูกคิด
แม่แค่อยากได้ข้อมูลหนังสือเขา
มันเป็นงาน
แล้วลูกก็...แม่เลยไม่ได้ฟัง เราเลยต้องออกมา
ฟังอะไร ผมเห็นแม่เอาแต่กระซิบ
ลูกก็เหมือนกัน เล่นแต่เกมอยู่ได้
อย่างน้อยถึงผมเล่น
ผมก็ฟังอ่ะ แม่เอาแต่ทำตาเยิ้ม
ไม่ต้องมายุ่งเลย
ไม่เห็นต้องโกรธ
เราก็แค่คุยกัน
ใช่ เราแค่คุยกัน
ผมไม่เข้าใจ ทำไมแม่ต้องหงุดหงิด
แม่ไม่ได้หงุดหงิด ลูกนั่นแหละกวนประสาท
แล้วก็ไปตัดผมซะด้วย
ขออีกเรื่องนะ
แล้วผมจะไม่กวนแล้ว
อีกคำถามเดียว
ทำไมแม่ไม่ให้เขาเซ็น...
ด้วยนามสกุลผมล่ะ
ไปกันใหญ่แล้ว!
ผมชื่อจูเลียง...
กวนประสาทจริง พอซะที!
แต่ผมมีนามสกุลนะ
สวัสดีครับ
บวนจอร์โน่
- หาง่ายมั้ยคะ - ครับ
- ผมอยู่ตรงถนนนี่เอง - ใช่ ๆ แถวมหาวิทยาลัยใช่มั้ยคะ
- ปกติคุณเปิดวันอาทิตย์ด้วยเหรอครับ - เปล่าค่ะ ปกติปิด
แต่ฉันคิดว่าเจอกันที่นี่สะดวกดี
และฉันไม่ได้นัดเวลา คุณจะมาเมื่อไหร่ก็ได้
ขอโทษที ขนแมวติดจมูก
เราชอบอะไรเหมือนกันนะครับเนี่ย
คุณหมายถึง...
เปล่าหรอกค่ะ ฉันเปิดร้านนี้โดยบังเอิญน่ะ
แล้วก็ทำโดยไม่ได้สนใจมันจริง ๆ
อ๋อครับ ถูกของคุณ
อยู่ห่าง ๆ มันไว้
มันมีเสน่ห์ แต่ก็ทำคุณแย่ได้เหมือนกัน
จริงเหรอคะ
- จริงสิครับ มันมีค่าแต่ว่า... - มันเป็นงานจำลอง
ใช่ แต่มันก็อันตรายในทางของมัน
ผมศึกษามัน ชื่นชมมัน เขียนหนังสือเกี่ยวกับมัน
แต่ก็รักษาระยะห่าง
ที่บ้าน ผมชอบของใช้มากกว่า
ผมจะเก็บของเก่าไว้ในบ้านก็ต่อเมื่อ มันสามารถอยู่กับของอื่น ๆ ได้
ไม่งั้นผมไม่เก็บ
- งั้นคุณก็คิดว่า.. - ผมคิดว่าเราน่าจะออกไปสูดอากาศ
คุณมีร้านน่ารักก็จริง แต่วันนี้อากาศดี เราน่าจะออกไปข้างนอกกัน
แล้วคำเชิญของคุณ ก็ไม่ได้ระบุเรื่องร้านของเก่าด้วย ใช่มั้ย
อ๋อใช่ ฉัน...
ฉันกะว่าเราจะไป... ฉันว่าจะช่วยคุณซื้อของ
แต่ไม่รู้สิ วันนี้วันอาทิตย์ ทุกร้านปิด กาแฟมั้ยคะ ฉันมีกาแฟ
เราหาดื่มระหว่างทางก็ได้มั้ง
ผมอยากออกนอกเมืองซักหน่อย
ได้ค่ะ ฉันมีรถ ไปรถฉันก็ได้
จะออกไปข้างนอกเหรอ
จะกลับมาทานกลางวันมั้ย
คิดว่าไม่นะ
ฝากเตือนจูเลียงด้วยว่า เขามีติวตอนบ่ายสอง
ได้สิ
ขอโทษค่ะ
ไม่ถูกใจอะไรร้านฉัน คุณไม่ชอบร้านฉันเหรอ
ฉันมีทั้งของจริงของปลอม
เพราะอย่างนั้นคุณถึงสนใจงานผมเหรอ
เปล่าค่ะ ฉันชอบชื่อหนังสืออีกชื่อหนึ่ง
ก่อนที่จะลืม
คุณช่วยเซ็นให้ฉันสักสองสามเล่มได้มั้ย
ได้แล้ว มีอีกเล่มหนึ่ง
- เดี๋ยวผมหยิบเอง ให้เขียนว่าอะไร - "แด่มารี" รอ-อี รี
แค่นั้นก็พอ
- โทษที ผมมองไม่เห็นถ้าไม่ใส่แว่น - ไม่อยากเชื่อว่าคุณอยู่ในรถฉัน
- มารีเหรอ - ค่ะ รบกวนด้วย คุณใจดีจัง
ครั้งแรกที่ฉันเห็นปกหนังสือคุณ หมายถึงชื่อหนังสือคุณน่ะ
ฉันอยู่กับพี่สาว มารี เรามองหน้ากันแล้วเธอก็พูดว่า
"ของปลอมดีกว่าของจริง"
เล่มนี้ของอแลงค่ะ
ฉันก็เลยหยิบหนังสือเล่มนี้มา
ไม่สิ มารีต่างหากที่เป็นคนหยิบ
เธอเป็นคนทีิ่ป๊งหนังสือคุณ
แต่ยังไงเราก็ซื้อทั้งคู่
โทษที เล่มนี้ให้ ศาสตราจารย์เมียวค่ะ มอ-เอีย-วอ ค่ะ
มารีชอบเครื่องประดับทำมือ
ซึ่งนั่นอธิบายบุคลิกเธอ เธอเป็นคนที่มีมุมมองน่าสนใจ
เช่นอะไร
ชุดนี้ไม่ต้องเขียนอะไรค่ะ แค่เซ็นชื่อก็พอ ขอบคุณค่ะ
ก็เช่น เธอบอกว่าเครื่องประดับปลอม ดีเหมือนของจริง
เพราะคุณไม่ต้องกังวล
ไม่ต้องระแวง
แสดงว่าเธอเห็นด้วยกับผม
ก็ในบางประเด็น
แต่เธอเป็นคนง่าย ๆ ไม่พยายามชักจูงคนให้เห็นด้วย
แต่คุณมุ่งมั่นที่จะพิสูจน์สิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้
คุณกำลังจะบอกว่าความคิดของเธอยอมรับได้ แต่ของผมพิสูจน์ไม่ได้งั้นเหรอ
ความคิดของเธอยอมรับได้ แต่... เธอไม่ได้พยายามเปลี่ยนความคิดใคร
เธอไม่ทำให้มันเป็นประเด็น
เธออยู่ในโลกใบเล็ก ๆ
ที่ของจริงของปลอมไม่ต่างกัน
เธอโชคดีจัง ผมอยากเป็นอย่างเธอบ้าง
เป็นอย่างเธอเหรอ หมายความว่ายังไง
พูดตรง ๆ ว่า
ผมเขียนหนังสือเล่มนี้เพื่อ โน้มน้าวตัวเองให้เชื่อความคิดตัวเอง
แต่เธอเชื่ออย่างไม่ต้องพยายาม
ผมอิจฉาตรงนี้
แล้วทำไมคุณถึงเป็นอย่างเธอไม่ได้
ผมว่ามันไม่ง่ายที่จะทำตัวง่าย
ว่าแต่เราจะไปไหนกัน
เข้าใจล่ะ ฉันเข้าใจคุณแล้ว
ไม่รู้สิ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหน
ก็ไปเรื่อยเปื่อย
ไม่มีจุดหมาย
ก็ได้ เรื่อยเปื่อยก็ดีเหมือนกัน
- คุณอยากไปไหนล่ะ - ไม่รู้สิ
ไม่ได้อยากไปไหนเป็นพิเศษ แค่ขับไปเรื่อย ๆ ก็โอเคแล้ว
ขับไปเรื่อย ๆ เหรอ
ใช่ คุณขับ ส่วนผมนั่งชมวิว
ได้ รู้แล้ว
ฉันจะพาไปที่ที่คุณน่าจะสนใจ
- ถามหน่อยว่านานมั้ย ไกลรึเปล่า - ครึ่งชั่วโมง พอไหวมั้ยคะ
พอไหว ผมต้องกลับมาขึ้นรถไฟตอนสามทุ่ม
ได้ บริการของคุณเหรอ
คุณรู้จักลูซิญาโน่มั้ย
ครับ เคยได้ยินแต่ไม่เคยไป
ฉันมีเซอร์ไพรซ์ให้คุณนิดหน่อย
แล้วที่คุณบอกว่า
- ไม่ง่ายที่จะทำตัวง่าย ใช่มั้ย - ใช่แล้ว
แต่เราไม่ใช่หนอน
เราไม่จำเป็นต้องทำตัวง่าย เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อน
แล้วเส้นแบ่งระหว่างการทำตัวง่าย กับการคิดง่ายอยู่ตรงไหน
บอกหน่อยซิ!
ไม่มีคำตอบง่าย ๆ หรอก
คติประจำใจพี่สาวฉันคือ ไม่ต้องดิ้นรน
คนโง่เท่านั้นที่ทำงานหนัก
เธอเชื่ออย่างนั้น คุณไม่ควรอยู่ใกล้สิ่งที่จะสร้างปัญหา
เช่นใช้ไฟแก๊ซดีกว่าไฟจริง แค่กดปุ่ม
ปลอดภัยกว่า ง่ายกว่า
เธอแต่งกับผู้ชายที่ธรรมดาที่สุดในโลก เธอบอกว่าเขาเป็นยอดชาย
เขาติดอ่างเรียกเธอว่า 'มะมะมารี'
ซึ่งเธอฟังเหมือนเพลงรัก
ผมเข้าใจนะ เขาลากเสียงยาว
เธอบอกว่านายทะเบียนเขียนผิด ตอนที่แจ้งเกิด
ความจริงชื่อเธอต้องออกเสียงว่า
'มะมะมารี'
เธอชอบพูดติดอ่าง
- เธอน่ารักดีนะ - ใช่
เดี๋ยวผมเขียนเพิ่มในเล่มของเธอ
ดีค่ะ
คุณเขียนอะไรเหรอ
ป้าคนนี้มาทำอะไรกลางถนนเนี่ย ดูสิ!
บ้ารึเปล่า
โอเค ขอไปเถอะนะ
ตกลงคุณเขียนอะไร
เหลือเชื่อจริง ๆ คนพวกนี้คิดว่าถนนเป็นบ้านตัวเอง
เดี๋ยวคุณค่อยอ่านก็ได้
ไม่เอา ฉันอยากรู้ว่าคุณเขียนอะไร
ฉันรู้ว่าตัวเองสอดเห็น แต่ว่า...
- นั่นแหละที่ฉันต้องการ - หมายความว่าไง
ทีนี้คงแก้นิสัยเพ้อเจ้อของเธอไม่ได้แล้ว
ขอบคุณมากนะ
งั้นก็อย่าให้เล่มนั้นสิ
ก็แล้วแต่ คุณมีตั้งหลายเล่ม ให้เล่มอื่นเธอก็ได้
เป็นความคิดที่ดี
คุยกันเรื่องนี้เราเลยไม่ได้ชมวิว
ใช่
ขอพูดอีกอย่างหนึ่ง แล้วเดี๋ยวปิดประเด็นเลย
จะไม่คุยอะไรแล้วเหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้น ผมแค่คิดว่า เราควรสนุกกับการเดินทางสิ
ผมว่ามนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์เดียวที่ลืมไปว่า
เป้าหมายชีวิตและ ความหมายของการดำรงอยู่
คือความสนุกสนานเพลิดเพลิน
และเมื่อมีใครสักคน ค้นพบหนทางสู่เป้าหมายนั้น
เราก็ไม่ควรไปตัดสินเขา
ถ้าเขามีความสุขและสนุกกับชีวิต
เราควรยินดีกับเขา ไม่ใช่ประณาม
อีกไม่กี่กิโลก็ถึงแล้ว
โอเค ทีนี้ผมจะเสี่ยงอย่างนึง
- ขอเล่าเรื่องตลกให้ฟังได้มั้ย - เอาสิคะ
ผู้ชายคนหนึ่งติดเกาะร้าง
วันหนึ่ง ขณะเดินบนชายหาด เขาพบตะเกียงทองเหลืองใต้ผืนทราย
เขาขุดมันขึ้นมา ปัดฝุ่นออก ทันใดนั้น ยักษ์จีนี่ก็ปรากฏตัวขึ้น
'ข้าคือจีนี่แห่งตะเกียงวิเศษ'
'ข้าจะให้พรเจ้าสามข้อ' 'ข้อแรก เจ้าจะขออะไร'
ชายที่ทั้งร้อนและเหนื่อยตอบว่า
'รู้แล้ว ผมขอโค้กอมตะเย็น ๆ ซักขวด'
จีนี่โบกมือ ขวดโค้กปรากฏขึ้น ชายคนนั้นดื่มอึกใหญ่
แล้วน้ำก็เต็มเองอัตโนมัติ
จี่นี่ถามว่า
'เจ้าเหลือพรอีกสองข้อ
- จะขออะไร' - ขอโค้กอีกสองขวด
ขอบคุณมาก
ไม่เป็นไร มุขไม่ใช่ประเด็น คติสอนใจที่แฝงไว้ต่างหาก
คติอะไรกัน มุขตลกชัด ๆ
ผู้ชายคนหนึ่งที่ชีวิตเรียบง่ายเสียจน... เสียจนหัวเราะ!
...เสียจนพอใจกับโค้กหนึ่งขวด
มุขนี้แป้ก ฉันเดาออก
แต่มันทำให้ฉันนึกถึง โค้กของแจสเปอร์ จอห์นส์
อ้อใช่ โค้กของแอนดี้ วอร์ฮอล
คุณเอาวัตถุธรรมดาไปไว้ในพิพิธภัณฑ์
แล้วเปลี่ยนทัศคติของคนที่มีต่อมัน
วัตถุไม่สำคัญ ความรู้สึกต่อวัตถุนั้นต่างหากที่สำคัญ
ใช้ได้นี่
คุณต้องชื่อแจสเปอร์ จอห์นส์... ถึงจะทำแบบนั้นได้
ชื่อมารีก็ทำได้
ความรู้สึกที่เธอมีต่อสามี เปลี่ยนแปลงคุณค่าของเขา
ดูต้นไซเปรสพวกนี้สิ พวกมันสวยงาม มีเอกลักษณ์
ผมหมายถึงคุณไม่มีวันได้เห็น... ...ต้นไซเปรสเหมือนกันสองต้น
เก่าแก่ด้วย
ผมรู้มาว่ามีต้นหนึ่งอายุเป็นพันปี
"มันทั้งมีเอกลักษณ์, สวยงาม เก่าแก่, มีประโยชน์"
มีคุณสมบัติของงานศิลปะครบถ้วน เพียงแต่ไม่ได้อยู่ในแกลอรี่
แต่อยู่ในทุ่งหญ้า คนเลยไม่สังเกตเห็น
ความคิดนี้ดี ทำไมคุณไม่ใส่ไว้ในหนังสือ
ใส่ทุกอย่างในเล่มเดียวไม่ได้หรอก ผมอาจต้องเขียนอีกเล่มหนึ่ง
ชื่อ 'ต้นไซเปรสกับนิยามศิลปะ'
หรืออาจจะไม่
ถึงแล้ว
วิวสวยมาก
- มีงานอะไรรึเปล่า - ที่รถเยอะน่ะเหรอ เป็นอย่างนี้ทุกวันแหละ
วันอาทิตย์อาจจะแน่นกว่าปกติ คนมาจากทั่วสารทิศ
พวกเขามาแต่งงาน เพราะเชื่อว่าจะโชคดี
มีต้นไม้ทองอยู่ข้างใน
เป็นที่ที่คู่บ่าวสาว สาบานว่าจะรักกันตลอดไป
ตลอดไปเหรอ ดีนี่
แล้วคุณแต่งงานที่นี่รึเปล่า
ว่าไงลูก
ไม่ได้
พูดดังหน่อย แม่ไม่ได้ยิน
ไม่ ลูกคุยกับเขาสิ แม่ไม่ว่าง
ตอนนี้แม่คุยกับเขาไม่ได้
ไม่รู้ ไปคุยกับเขา
แม่ไม่รู้
แม่อยู่ไม่ไกลหรอก
ยังไม่รู้
โอเคนะ
ได้ เอาไว้จะบอก
ตอนนี้ไม่ได้ ลูกก็คุยกับเขาสิ
ไว้คุยกันนะ
- ลูกทำฉันปวดหัว - ผมรู้ว่ายาก
ถ้าพวกเขารู้ว่าการมีลูกมันวุ่นแค่ไหน
คงไม่ยิ้มแป้นแบบนั้นในงานแต่ง
แน่นอน
คลาสเรียนพิเศษเลื่อนไปชั่วโมงนึง
แทนที่จะรอเขากลับอยากทำนู่นนี่ร้อย พันอย่างแต่ละอย่างกินเวลาเป็นชั่วโมง!
ดูนาฬิกาไม่เป็นรึไงไม่รู้
'ผมจะไปเล่นสเก็ต' 'สัญญาว่าจะกลับมาให้ทันเวลา'
กว่าจะไปถึงลานสเก็ตก็เกินชั่วโมงแล้ว ไม่รู้เวลาจริง ๆ!
ใช่ แต่นั่นคือสิ่งที่เราชอบในตัวเด็ก
ใช่ พวกเขาแค่อยากเล่นสนุก
- ถูกต้อง ผมอิจฉาเด็กนะ - แหงล่ะ
แต่ใครเป็นคนรับผิดชอบ ใครต้องรับมือกับผลที่ตามมา
- เราไง - ไม่เถียง
รู้มั้ย เมื่อวันก่อน... เขาใส่เสื้อยืดยืนตากฝน
ฉันบอกว่า เข้ามา
เดี๋ยวเปียก รู้มั้ยเขาพูดว่าไง 'แล้วไง'
ฉันก็บอกว่า 'เร็วเข้า เดี๋ยวเป็นหวัด' เขาตอบว่า 'แล้วไง'
ฉันโมโห พูดไปว่า 'เดี๋ยวก็ตายหรอก'
รู้มั้ยเขาพูดว่าไง 'ตายเหรอ แล้วไง'
- เถียงไม่ออกเลยใช่มั้ย - ใช่ เถียงไม่ออก
ผมมั่นใจว่าลูกคุณจะมีชีวิตที่ยืนยาว มีความสุขและประสบความสำเร็จ
แต่เขาพูดถูกนะ
ทุกคนต้องตาย ไม่มีอะไรจีรัง
'สุสานเต็มไปด้วยบุคคลที่โลกต้องการ'
แต่ผมว่าที่ลูกคุณพูดเจ๋งกว่า 'เราทุกคนต้องตาย แล้วไง'
เด็กพูดเรื่องจริง แต่เราไม่ให้พูด
สมมติว่าเป็นคนอื่นพูด
อาจจะนักปรัชญาหรือนักเขียน เราอาจจะมองว่าลึกซึ้ง
เด็กไม่คิดมาก พวกเขาแค่อยากสนุก
ไม่ได้นึกถึงผลลัพธ์หรือความเสียหาย
ก็เราเป็นคนเก็บกวาดให้ไง
เรื่องนั้นพวกเขาก็ไม่ได้คิด
พวกเขาไม่ได้คิดถึงสิ่งที่จะตามมา เพราะเป็นแค่เกม ไม่ต้องรับผิดชอบ
ไม่เอาน่า ความคิดพวกนี้เอาไปเขียนหนังสือได้
มันฟังดูดีและฉลาด แต่สวนทางกับความเป็นจริง
ถ้าตัวคนเดียวและต้องรับมือเรื่องนี้
ขอบอกว่าโคตรยาก มันคนละเรื่องเลยนะ ขอโทษที
โทษที ฉันจะให้คุณดูอะไรในพิพิธภัณฑ์
ฉันว่าคุณต้องชอบแน่
นี่คือภาพเขียน
เขาเรียกกันว่า "สำเนาต้นฉบับ" คุณเคยได้ยินมั้ย
นั่นน่ะสิ มันเข้ากับหนังสือคุณมาก ความคิดที่คุณต้องการสื่อน่ะ
สำเนาจริง มหัศจรรย์มาก
ภาพนี้ดังเหมือนโมนาลิซ่า
พวกเขาเพิ่งรู้ว่าเป็นของปลอม... ...เมื่อประมาณห้าสิบปีก่อน
คนคิดว่าเป็นของจริงมาเป็นร้อย ๆ ปี
เขาจะอธิบายให้ฟัง
นี่คือเทพธิดาโพลิมเนียผู้โด่งดัง
ภาพหญิงสาวนางนี้
มีตำนานให้ท่านอ่าน
ที่ด้านข้างของภาพ
เป็นเวลาหลายปีที่เราเชื่อว่า ภาพนี้เป็นศิลปะโรมัน
แต่ในศตวรรษที่ 20 ประมาณห้าสิบปีก่อน
มีการเปิดเผยว่าผู้ที่วาดภาพนี้ คือนักปลอมแปลงชาวเนเปิลส์
อย่างไรก็ตาม พิพิธภัณฑ์ตัดสินใจเก็บรักษาภาพนี้
ราวกับเป็นภาพของจริง
- ผมฟังไม่รู้เรื่อง - เพราะมันสวยทัดเทียมต้นฉบับ
ภาพถูกวาดขึ้นเมื่อไหร่ครับ
ในศตวรรษที่ 18 ครับ
และเป็นเวลากว่า 200 ปี ที่เชื่อกันว่านี่คือของจริง
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
งานวิจัยเชิงลึกได้เปิดเผย... แม้กระทั่งชื่อของนักปลอมแปลง
ผู้สร้างสรรค์ผลงานชิ้นเยี่ยมนี้
พิพิธภัณฑ์ตัดสินใจ เก็บรักษาภาพนี้ไว้อย่างดี
อาจพูดได้ว่านี่คือภาพโมนาลิซ่าของเรา
ภาพจริงอยู่ที่เมืองเฮอร์คิวเลเนียม ใกล้เมืองเนเปิลส์
เรื่องราวการค้นพบเองก็น่าสนใจ
ภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของ... จิตรกรรมฝาผนังของโรมัน
บังเอิญว่าหัวหน้าทีมขุดค้นเป็นชาวทัสคานี
เขาจึงจ้างนักปลอมแปลง ให้จำลองงานอย่างประณีต
เพื่ออ้างว่าค้นพบในทัสคานี
และตักตวงประโยชน์ให้เมืองตัวเอง
- คุณดูไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่เลย - น่าสนใจแต่ว่าไม่มีอะไรใหม่
มันเป็นตัวอย่างทฤษฎีของคุณ
ใช่ แต่ตัวอย่างมีดาษดื่นน่ะ
- ยังไงซะผมก็ต้องเร่งปิดเล่มน่ะ - ปิดเล่มเหรอ
อย่างน้อยคุณน่าจะพูดว่า ผมน่าจะเห็นภาพอันน่างดงามนี่
ก่อนที่จะปิดเล่ม
ผมขอโทษที่ไม่ได้พูดนะ ก็ดีไม่ใช่เหรอที่ได้มาเที่ยวน่ะ
ภาพนั้นสวยมาก ทำให้ได้เรียนรู้บางอย่าง
จริงเหรอ เรียนรู้อะไรล่ะ
คุณว่าไม่น่าสนใจเหรอ
พวกเขาบอกว่าชื่นชมภาพนี้ ทั้งที่เป็นของปลอม
ภาพของจริงอยู่ที่อื่นน่ะ
มันอยู่ในเฮอคิวลานิโอน่ะ นั่นคือความจริง ทุกคนต้องรู้ใช่มั้ย
มันต่างกันตรงไหน
ภาพต้นฉบับก็แค่ สำเนาความงามของหญิงสาวในรูป
เธอต่างหากคือต้นฉบับ
ถ้าคุณคิดอย่างนั้น ภาพโมนาลิซา มันก็เป็นแค่สำเนาของ จิออคอนโด
และรอยยิ้มนั่น
คุณว่าเป็นรอยยิ้มที่แท้จริงของเธอ หรือลีโอนาโดสั่งให้ยิ้มแบบนั้นล่ะ
ช่างเถอะ หมดคาบแล้ว
- แล้วจะไม่ชวนผมดื่มกาแฟหน่อยเหรอ - ยินดีค่ะ ไปซิ
- คุณหมายความว่าไม่มีต้นฉบับเลยใช่มั้ยคะ - ก็ไม่เชิงนะ
- มีต้นฉบับเยอะแยะ - ที่ไหน
- เลี้ยงกาแฟผมก่อนแล้วผมจะบอก - ร้านอยู่แถวนี้เดี๋ยวก็ถึง
ตกลงต้นฉบับอยู่ไหนเหรอคะ
- ในบ้านพี่สาวคุณน่ะ - จริงเหรอ
บ้านพี่สาวฉัน ที่ไหนคะ
- สามีเธอไง - ไม่เอาน่า
- คุณจะสั่งอะไรคะ - กาแฟดำก็พอ
กาแฟกับคาปูชิโนค่ะ
สักครู่ค่ะ
มาคุยกันต่อดีกว่า
ฉันฟังคุณพูดไม่ถนัด
ตอนนั้นลูกฉัน นักปรัชญาของคุณน่ะ
เขาหิวมาก ฉันเลยต้องพาออกไปกิน
คุณพูดถึงตอนอยู่ฟลอเรนซ์
- ฉันอยากรู้ว่า... - ว่าอะไร
ฉันจะถามอะไรคุณน้า
คุณจะถามอะไรผม
หยุดล้อฉันนะ!
คุณมองฉัน ฉันจำได้
คุณบอกว่าได้ไอเดียเขียนหนังสือ ตอนไปจัตุรัสเพียซซ่าเดลลาซิญอเรีย
ใช่
ผมได้ยินแม่ลูกคุยกัน
มันน่าสนใจมาก
พวกเขานั่งอยู่ข้างรูปปั้นเดวิด
แม่เล่าให้ลูกฟังเกี่ยวกับรูปปั้น เป็นภาษาฝรั่งเศส ผมว่านะ
เด็กคนนั้นดูเหนื่อยมาก เขานั่งบนขั้นบันได มองขึ้นไปแบบนี้
- เธอพูดว่าอะไร - ผมไม่ได้ยิน
แล้วมัน...
- พิเศษตรงไหนเหรอ - พิเศษเหรอ
ความจริงมันมีเรื่องอื่นด้วย ที่ไม่เกี่ยวกับหนังสือ
ไอเดียเกิดจากบทสนทนานั้น ถึงผมจะไม่ได้ยินก็เถอะ
แต่ผมสนใจพวกเขาเพราะอย่างอื่น
อะไรล่ะ
- คุณอยากฟังเรื่องไหนก่อนล่ะ - หมายความว่าไง
คุณอยากรู้ว่าทำไมผมถึงสนใจพวกเขา
หรือผมได้ไอเดียหนังสือมายังไง
ฉันอยากรู้ว่าทำไม
คุณถึงสนใจแม่ลูกคู่นี้
โอเค ความจริงผมรู้จักพวกเขา
ผมเคยเจอพวกเขาที่ฟลอเรนซ์
เมื่อประมาณห้าปีที่แล้ว
ผมไปประชุมเรื่องมรดกทางวัฒนธรรม ซึ่งน่าเบื่อ
ผมพักที่โรงแรมกลางเมือง
ได้แล้วค่ะ
ขอบคุณครับ
มันเป็นเรื่องแปลก
คือมันเป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก
ทุกเช้าเมื่อผมอาบน้ำเสร็จ
ผมจะเห็นผู้หญิงคนนี้บนถนน
ตรงข้ามหน้าต่างห้องผม
พอเดินมาถึงตรงหัวมุมหน้าโรงแรม
เธอจะหันกลับไปมองที่ถนน
จนเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
อายุประมาณแปดขวบ นุ่งกางเกงขาสั้นสะพายเป้ใบโต
พอมองเห็น เธอก็หันกลับไปและเดินต่อ
เธอชอบกอดอกเหมือนคุณเลย
พอถึงอีกหัวมุม เธอก็หยุดอีก
แล้วหันมาดูว่าลูกเดินตามมารึเปล่า
ห้องผมอยู่หัวมุมของตึก
ก็เลยมีหน้าต่างสองด้าน
ผมเลยตามดูพวกเขาบนถนนได้
กาแฟคุณเย็นหมดแล้ว
สิ่งที่ผมสนใจก็คือ... พวกเขาไม่เคยเดินด้วยกันเลย
แม่จะเดินนำ 50 หลา และไม่เคยรอ
ลูกก็ค่อย ๆ เดิน โดยไม่คิดจะตามให้ทัน
แล้วจู่ ๆ ผมก็เจอพวกเขาอีกที่เพียซซ่า
ผมว่าเด็กผู้ชายนั่งอยู่ก่อนแล้ว ที่บันไดข้างรูปปั้นเดวิด
ก่อนที่แม่จะตามมา
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน
ฟังดูคุ้น ๆ
คุณ...ขอโทษ
- ผมไม่ได้ตั้งใจ - ไม่เป็นไร เล่าต่อสิ
- ทำไม คุณรู้จักพวกเขาเหรอ - ช่วงนั้นฉันมีปัญหา
- เล่าต่อสิ ไม่เป็นไรหรอก - ไม่ ผมเสียใจ
แล้วไงต่อ
แล้วแม่ก็เล่าให้ลูกฟังเรื่องรูปปั้น
คุณก็รู้ว่ามันเป็นรูปปั้นจำลอง ของจริงอยู่ที่เมืองแอคคาเดเมีย
แต่ผมว่าแม่ไม่ได้บอกลูกเรื่องนี้แน่ ว่ามั้ย
เด็กผู้ชายก็เลยมองรูปปั้นราวกับว่า
มันคืองานศิลปะของแท้และดั้งเดิม
โทษที ผมต้องรับสายนี้
ฮัลโหล
กาแฟเขาเย็นหมดแล้ว
เขาก็เป็นอย่างนี้ล่ะค่ะ
แต่ก็เป็นสามีที่ดี
อะไรนะคะ
แต่เขาเป็นสามีที่ดี
คุณรู้ได้ยังไง
ฉันดูออก
คุณมาจากไหน
ฉันมาจากฝรั่งเศส
เรียนภาษาอิตาเลียนจากไหน
ฉันอยู่อิตาลีมา 5 ปีแล้ว
อยู่ที่ไหน
ตอนแรกอยู่ฟลอเรนซ์
ตอนนี้อยู่อาเรซโซ่
ทำไมคุณพูดภาษาอังกฤษกัน
ก็เขาเป็นคนอังกฤษ
- เขาไม่พูดภาษาคุณเหรอ - ไม่ค่ะ
- ภาษาอิตาเลียนล่ะ - ไม่ค่ะ
เขาพูดได้แต่ภาษาอังกฤษ
แต่คุณพูดภาษาเขาได้ ดีจัง
เขาไม่ชอบภาษา ไม่ชอบอะไรเลย
นอกจากตัวเองกับงาน
ก็ดีแล้ว
- ผู้ชายต้องชอบงาน - แล้วผู้หญิงเราล่ะ
งานทำให้เขายุ่ง เราจะได้มีชีวิตของเรา
ฉันไม่ได้แต่งงานเพื่ออยู่คนเดียว
ฉันอยากใช้ชีวิตร่วมกับสามี
สามีดี ๆ มันหายากนักเหรอ
ชีวิตเราไม่แย่ขนาดนั้นหรอก
ถ้าเรื่องเดียวที่มีให้บ่น
คือสามีทำงานหนัก
เห็นมั้ยล่ะ
พอไม่มีผู้หญิงอื่น
เราก็ไปหึงงานเขา
เราก็ทำงาน แต่ทำแค่พอประมาณ
เราเลือกที่จะพอประมาณ
แต่สำหรับเขามันช่วยไม่ได้
สำหรับผู้ชาย ขาดงานเหมือนขาดใจ ขาดไม่ได้!
ฉันไม่เคยบอกให้สามีหยุดทำงาน
ใช่สิ คุณจะไปบอกเขาได้ไง
โลกคงหยุดหมุน
แต่ผู้หญิงเราเหยียบเบรก
พี่สาวฉันเข็นให้สามีทำงาน
มันก็มีข้อยกเว้น
คุณไม่คิดว่ามันควรมี... เส้นสมดุลตรงกลางเหรอ
ในอุดมคติน่ะมี แต่ในความเป็นจริงไม่มีหรอก
ขอไวน์หน่อยครับ
สักครู่ค่ะ เราคงโง่มาก
ถ้าปล่อยให้ชีวิตพัง เพราะมัวเพ้อถึงอุดมคติ
เก็บเป็นความลับนะ
เขาไม่จำเป็นต้องรู้
ฉันจะทนอยู่กับสามี ที่ไม่เคยอยู่กับฉันเลยได้ยังไง
เขาก็ไม่ได้หายไปซะทีเดียว
เขาทำให้คุณกลายเป็น 'นาง'
นั่นแหละที่สำคัญ
อายุเท่าฉันคุณจะเข้าใจ
คุณแต่งงานมากี่ปีแล้ว
15 ปี
มีลูกมั้ย
มีลูกชายคนหนึ่ง
วันเกิดลูกเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
เขายังไม่โทรมาเลย
ฉันไม่เชื่อ
เรื่องจริง
เขาสนแต่ตัวเองกับงาน
และเพื่อน ๆ
ใช่ และเพื่อน ๆ
และเมียน้อย
อันนั้นฉันไม่รู้
คุณถึงสงสัยไงว่าใครโทรหาเขา
ในเช้าวันอาทิตย์แบบนี้
ฉันแค่มองเขาเฉย ๆ
มองด้วยความสงสัย
แต่ฉันชื่นชมเขานะ
บอกได้มั้ยว่าทำไม
ได้สิ
เช้าวันอาทิตย์ ส่วนใหญ่ผู้ชายทำอะไรล่ะ
นอนอุตุไง
แต่เขาไม่
เขาพาคุณออกมาดื่มกาแฟ
เล่านู่นนี่ให้คุณฟังอย่างออกรสออกชาติ
เหมือนจีบกันใหม่ ๆ
คุณก็พูดไป
แหม ถ้าโกนหนวดซักหน่อย
คงไร้ที่ติ
สามีฉันเขาโกนวันอื่น
ขนาดวันแต่งงานยังไม่โกนเลย
ตอนนี้คุณเลยชิน
วันแต่งงาน
ลุงฉันถามว่า ทำไมเขาไม่โกนหนวด
ฉันบอกว่าไม่รู้ ลุงก็เลยไปถามเขาว่า
ช่วยโกนหนวดหน่อยได้มั้ย
รู้มั้ยเขาตอบว่าไง
เขาลูบหนวดตัวเองเบา ๆ แล้วพูดว่า
ได้ครับ แต่ผมไม่โกนวันนี้
ผมขอโทษ
เย็นหมดแล้ว เดี๋ยวฉันรินให้ใหม่
- แปลกนะที่คุณพูดอิตาเลียนไม่ได้ - ใช่
ทั้ง ๆ ที่มาอยู่นี่กับครอบครัวตั้ง 5 ปี
เธอคิดว่าคุณเป็นสามีฉัน และฉันไม่ได้ปฏิเสธ
จริงเหรอ
แสดงว่าเราดูเหมาะกัน หรือคุณว่าไง
เธอพูดอะไรเหรอ
เธอแปลกใจที่คุณพูดอิตาเลียนไม่ได้
ทั้งที่ลูกเมียอยู่ที่นี่
ไม่ใช่ความผิดผมซะทั้งหมด ผมเรียนภาษาฝรั่งเศสที่โรงเรียน
- คุณอยากให้ผมพูดอะไรต่อ - เธอถามคุณไม่ได้ถามฉัน
ลูกเมียผมมีชีวิตของตัวเอง ผมก็มีชีวิตของผม
พวกเขาพูดภาษาพวกเขา ผมก็พูดภาษาผม
- เข้าท่ามั้ย - เข้าท่ามาก
มากที่สุด!
ไม่ เรามีอันหนึ่งที่บ้าน
นี่วันอาทิตย์ ร้านเขาปิด
หาสิแล้วจะเจอ
เรามีอยู่ที่บ้าน เดี๋ยวก็เจอ
ไปหาซะ!
ไม่ อย่าไปกวนเพื่อนบ้าน
ขึ้นไปข้างบน ที่ห้องทำงานแม่
แม่จะรอสาย ไปสิ
ลึกซึ้งเหลือเกินนะปรัชญาคุณ
'ลูกเมียผมมีชีวิตของตัวเอง ผมก็มีชีวิตของผม'
ปรัชญาประเภทไหนกัน
เหลวไหล! นึกถึงความจริงบ้าง ฟังที่เขาทำกับฉันสิ คุยกับเขามั้ย
อาจดีกว่าฉันคุย
ผมไม่ได้พูดอะไรผิด
ผมมองว่าสุดท้ายแล้ว คนเราต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง
คุณใช้ชีวิตของคุณ เขาใช้ชีวิตของเขา
แต่คุณทั้งคู่กำลังทำชีวิตฉันพัง
อยู่ที่โต๊ะรึยัง
ดึงลิ้นชักออกมา
ลิ้นชักกลาง
อันที่สามจากซ้ายมือ
นั่นแหละ
เปิดสิ...ซื่อบื้อจริง! ดึงออกมา!
ถ้าแม่กลับไปแล้วหาเจอ จะเอาให้ตาย
การที่เราอยู่ทำให้คนรอบข้าง...
ไม่ใช่! ข้างใต้ต่างหาก! จะไม่เจอได้ยังไง!
การที่เราอยู่ทำให้คนรอบข้างอุ่นใจ
ทำเป็นพูดเรื่องอยู่
ครั้งสุดท้ายที่เราทานมื้อเช้าด้วยกัน
มันเมื่อไหร่ห๊ะ เมื่อไหร่!
เจอมั้ย ข้างหลังน่ะ
คุณจำได้รึเปล่า
ผมจำไม่ได้ว่ามื้อเช้าครั้งสุดท้าย ที่คุณอารมณ์ดีน่ะเมื่อไหร่
นั่นแหละ เจอจนได้ ทีนี้ก็ไปทำการบ้านได้แล้ว
เลิกกวนแม่ซะที ไม่ต้องโทรมา
ห้ามโทรหามารีด้วย
ไม่รู้ เดี๋ยวค่อยดู
ไปทำการบ้านซะ ไป ๆ
ซื้อบื้อ!
สำเนาถูกต้องจากพ่อจริง ๆ
ดื้อไม่มีใครเกิน
มันมีวิธีรับมือกับเด็ก
แต่ฉันไม่รู้ แล้วคุณก็ไม่เคยอยู่
คนหนึ่งต้องดุ อีกคนอาจจะใจดี
ตำรวจดีกับตำรวจเลว ถ้าต้องควบสองบท
ปวดหัวตาย!
ผมควรเล่นบทร้ายเหรอ
ไม่ต้องเล่นหรอกที่รัก
ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า
ถึงสามีไม่ดี ก็ยังควรแต่งด้วย
แต่ถึงจะไม่ดี คุณก็ควรอยู่บ้าง
เดี๋ยวนะ ไม่ยุติธรรมเลยที่คุณ... ยัดบทพ่อผู้ไม่มีเวลาให้ผม
บางครั้งพ่อหรือแม่อาจต้องไป
เพราะเหตุผลบางอย่าง
คุณโทษผมเรื่องนี้ไม่ได้ จริงมั้ย
ก็จริง แต่คุณพูดว่า 'บางครั้ง'
แต่กรณีคุณคือไม่อยู่ตลอด
คุณมาที่นี่เมื่อไหร่เหรอที่รัก
คุณจะบอกว่าผมไม่เคยอยู่เลยงั้นสิ
ที่นี่ไง
พวกเขาอยากถ่ายรูปกับเรา
ฉันบอกเขาว่าเราแต่งงานกันที่นี่เมื่อ 15 ปีก่อน และวันนี้เป็นวันครบรอบของเรา
ไม่เอาล่ะ
แต่พวกเขาอยากได้รูปจริง ๆ นะ เถอะน่า
เขาถามว่าเรามีความสุขกันรึเปล่า ฉันบอกว่ามาก เถอะน่า ขอร้อง
อย่าทำให้ฉันขายหน้า
คุณครับ
มาถ่ายรูปกับเราเถอะ
ขอโทษครับ ไม่ดีกว่า
ผมกับภรรยาจะดีใจมาก
ผมขอโทษ แต่...
ตามใจคุณ ขอบคุณครับ
เร็วสิ เรารอนานแล้วนะ
อีกเดี๋ยวก็เสร็จ
ขอโทษค่ะ
ถ่ายรูปกับเราได้มั้ย
ขอร้องล่ะ วันแต่งงานฉันทั้งที
คุณห้ามปฏิเสธ
นะคะคุณ ห้ามปฏิเสธนะ
ขอบคุณค่ะ
ที่คุณพูดน่ะดีนะ
แต่ทำไมฟังดูแดกดัน
ผมไม่ได้ตั้งใจจะแดกดัน
แต่พอมองหน้าพวกเขาแล้วเห็น...
...ความหวังและความฝันในดวงตา
ผมก็ฝืนสนับสนุนภาพลวงนั้นไม่ได้
แต่มันเป็นภาพลวงที่สวยงาม
สวยงามแต่ไม่ยั่งยืน
ยิ่งตอนแรกสวยงามเท่าไหร่
ตอนหลังความเป็นจริงยิ่งขมขื่น
- เราต่างผ่านมันมาแล้ว - เศร้าชะมัด
ไม่เศร้านะ ก็อย่างนี้แหละ
ผมอยากบอกคู่รักคู่นั้นว่า อย่าไปยึดติดกับต้นไม้ต้นนั้น
หรือคำสัญญาที่ให้กัน
สิ่งที่จะประคองชีวิตคู่ให้ยืนยาว
คือการดูแลและรับรู้
- รับรู้อะไร - รับรู้การเปลี่ยนแปลง ทุกอย่างเปลี่ยน
คำสัญญาไม่ช่วยอะไร
เมื่อหมดฤดูใบไม้ผลิ
คุณจะไปหวังให้ต้นไม้ผลิดอกไม่ได้ เพราะดอกของมันจะกลายเป็นผล
แล้วผลก็จะร่วงไป
- จากนั้นล่ะ - จากนั้นก็กลายเป็น
- 'สวนที่ไร้ใบ' - 'สวนที่ไร้ใบ' เหรอ
บทกวีเปอร์เซีย สวนที่ไร้ใบ
ใช่จะไร้ความงาม
คุณทำให้ผมนึกถึงลูกชายคุณ
ฉันชอบรูปปั้นนี้
คุณชอบอะไรเกี่ยวกับมัน
ฉันไม่เห็นว่าจำเป็นต้อง... พูดให้คุณฟังเลย
ผมสงสัยว่าคุณกล่อมตัวเองยังไง
คุณเชี่ยวชาญเรื่องศิลปะไม่ใช่เหรอ
ฉันไม่ได้มองมันเป็นงานศิลปะ ฉันชอบเนื้อหาของมัน
เนื้อหาเหรอ
ฉันชอบที่เธอซบหน้าลงบนไหล่เขา
ไม่อยากเชื่อว่าคุณ...
อ่อนไหว
ฉันก็ไม่อยากเชื่อว่าคุณ...
ขาดความรับผิดชอบ
ผมเหรอไม่รับผิดชอบ
หมอนี่ไม่เห็นทำอะไรนอกจาก ปกป้องผู้หญิงคนนี้
เพราะอย่างนั้นเขาถึงเป็นอมตะ
อมตะเหรอ
แค่นั้นจะเป็นอมตะได้ไง เหลวไหล
ช่างเถอะ
ผมไม่อยากแลกเปลี่ยนความเห็นเรื่องนี้
แลกเปลี่ยนความเห็นเหรอ รู้รึเปล่าว่าแปลว่าอะไร
เข้าใจความหมายของมันมั้ย
ไปเถอะ ชักจะไปกันใหญ่แล้ว
ถูกของคุณ
ผมไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณคิด
ที่คุณเห็นก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง... ซบหน้าลงบนไหล่...
ปีศาจตนนั้น
บอกตรง ๆ ว่าผมสงสารคุณ
สงสารฉันทำไม
ที่เขาเป็นอมตะก็เพราะปกป้องเธอ
ฉันรู้ตัวว่าพูดอะไร คุณแค่ไม่อยากตอบ
ผมไม่จำเป็นต้องตอบ มันงี่เง่า
งั้นหนังสือคุณก็งี่เง่า!
ฉันนึกว่าสิ่งที่สำคัญ ไม่ใช่ตัวงาน
แต่เป็นทัศนคติของเราต่องาน
"ฉันนึกว่าวิธีมองของคุณจะ... เฉพาะตัว, ส่วนตัว"
"สร้างสรรค์, บรรเจิด"
ทีนี้จะให้ดูอะไร
ฝีมือการปั้นเหรอ หรือชื่อเสียงนักปั้น
ทัศนคติต่องานไม่สำคัญแล้วเหรอ ตอบมาซิ!
ผมไม่อยากตอบ
คุณพูดแบบนี้ทำให้ผมเกลียดทุกอย่าง
ศิลปะเอย...
"ของแท้, ของเทียม, รูปปั้น, คุณ ทุกอย่างเลย"
ฉันรู้ว่าคุณเกลียดฉัน ก็ช่วยไม่ได้
อย่างน้อยก็พยายามทำตัว... คงเส้นคงวาหน่อยสิ
หมายความว่าไง
ต้องให้ฉันสาธยายหนังสือคุณมั้ย
ฉันมีสิทธิ์ในฐานะผู้อ่าน
เข้าไปดูรูปปั้นใกล้ ๆ ดีกว่า คุณจะได้บอกฉันว่ามันมีค่ายังไง
ผมไม่รู้ว่ามันมีค่ายังไง
คุณต่างหากที่เรียกมันว่าผลงานอมตะ
ใช่ และฉันจะแสดงให้ดูว่าเพราะอะไร มาสิ ไปถามคนอื่นกัน
ไปถามคนนั้นดีกว่า
คุณทำได้แค่รอ
ได้ยินมั้ย รอ
คุณตัดสินใจเองไม่ได้
ไม่ได้ คุณไม่มีสิทธิ์
ที่ผ่านมาเคยนึกถึงผมบ้างมั้ย
รอหน่อย
อย่าให้ผมโมโห ขอร้อง
เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง
แล้วคุณจะยอมรับว่าคุณผิด
คุณผิด
ฮัลโหล
ไม่ได้ยินเลย
เดี๋ยวขอเดินหาคลื่นก่อน
โอเค ได้ยินแล้ว
บอกเธอว่าเดี๋ยวโทรหาจากโรงแรม
เราจะโทรหาคุณคืนนี้จากโรงแรม โอเคนะ
ฝากกอดแอนนาด้วย
ได้ บาย
สวัสดีครับ
ฉันอยากให้คุณแลกเปลี่ยน ความเห็นกับเจมส์
ได้สิคะ
อย่างที่บอก เขาเชี่ยวชาญด้านมรดกทางวัฒนธรรม
โดยเฉพาะผลกระทบทางจิตวิทยา ของศิลปะต่อสาธารณชน
เพราะฉะนั้น ถ้าคุณบอกได้ว่า...
ได้เลย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรามาที่นี่
ครั้งที่สี่ ครั้งที่ห้าแล้ว
ที่มาอิตาลี
เรามาดูศิลปะโดยเฉพาะ
อิตาลีคือพิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง
คุณก็รู้ว่าหนึ่งในสี่ของมรดกโลก
มรดกโลกทางศิลปะอยู่ในอิตาลี
สามีดิฉันทราบค่ะ
เขาอยากให้คุณ...
ที่คุณพูดเมื่อกี๊ดีมากเลย
เรื่องพลังของ...
ใช่ ฉันรู้สึกว่ารูปปั้น...
หรือศิลปินที่ถ่ายทอดผ่านรูปปั้น พยายามสื่อถึง...
พลังของเพศชาย
โดยแกะสลักจากหินก้อนเดียว
หรืออาจจะหลายก้อน ฉันก็ไม่รู้
ฉันมองไม่ค่อยเห็น เข้าไปดูใกล้ ๆ กัน
ไม่เป็นไรค่ะ ช่วยทวนที่พูดเมื่อกี๊ได้มั้ย
จำได้มั้ย ที่คุณบอกว่าสิ่งที่ตรึงใจคุณ
คือใบหน้าอันสงบเย็นของหญิงสาว
ขณะซบลงบนไหล่ของชายหนุ่ม
คุณบอกว่ามันให้ความรู้สึกของ การมีใครสักคนอยู่เคียงข้าง
ไม่เดียวดาย
ใช่ แต่นั่นมันความรู้สึกของเธอ
แต่คุณก็เห็นด้วย
ความรู้สึกนั่นก็ถูกค่ะ แต่...
ฉันจะบอกยังไงดี...
ขอโทษครับ ผมลืมนามสกุลคุณ คุณเจมส์...
เจมส์เฉย ๆ ก็ได้ครับ
ผมมีอะไรจะบอก
ผมรู้ว่าคุณเป็นคนมีความรู้
แต่ดูคุณน่าจะเป็นลูกผมได้
เพราะฉะนั้น ผมมีคำแนะนำในฐานะพ่อให้คุณ
ได้มั้ย
ฟังอยู่ครับ
ขอถามก่อน ผมอยากรู้ว่า...
เข้าประเด็นเลยดีกว่า
ผมคิดว่า
สิ่งที่เธอต้องการจากคุณ
ก็แค่ให้คุณเดินข้าง ๆ
และวางมือบนหัวไหล่
แค่นั้นเองที่เธอโหยหา
แค่นั้นแต่สำคัญสำหรับเธอ
ผมไม่รู้หรอกว่าพวกคุณมีปัญหาอะไรกัน
แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย
ไม่ใช่เรื่องของผม
แต่ปัญหาทุกอย่างคลี่คลายได้
ด้วยสัมผัสง่าย ๆ ที่ว่านี้
ทำซะ แล้วคุณจะโล่ง
อย่าทำให้อะไร ๆ แย่ไปกว่าเดิม
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ
แต่เราต้องไปหาอะไรทาน
ร้านอาหารเหรอ มีร้านอร่อยอยู่ตรงนี้เอง
ผมภูมิใจเสนอ
ไปกันเถอะ
ยินดีที่ได้พบกันค่ะ
สวัสดีค่ะ
บาย ทานให้อร่อยนะ
ขอบคุณมากค่ะ
คุณหิวมั้ย
หิวมาก
ช้าไปหน่อยสำหรับมื้อกลางวัน
เร็วไปหน่อยสำหรับมื้อเย็น
ไม่มีคนเลย
สักครู่ครับ
สักครู่ครับ กำลังจะไป
รบกวนด้วย
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีตอนเย็น
ไวน์แดงมั้ย
ขอไวน์แดงขวดนึงครับ
เอามาเลย
ไวน์แดงชนิดไหนครับ
ชนิดดี ๆ
ดีทุกขวดครับ
ไวน์ร้านนี้ดีมั้ย
ไม่ดีเท่าของเราหรอก แต่ดีกว่าของคุณแน่ ๆ
ขอบคุณมาก
ฉันอำเล่น
ไวน์แดงมาแล้วครับ
เป็นอะไรไป
เรามาร้านนี้ทำไม
เกิดอะไรขึ้น
ชิมสิ แล้วจะรู้
อะไรเหรอ
รสชาติแย่
แย่!
ไม่ต้องหงุดหงิด ขอเปลี่ยนน่าจะได้
เดี๋ยวลองถามพนักงานดู เรื่องแค่นี้เอง
ผมขอเปลี่ยนแล้วแต่เขาไม่ฟัง
แล้วตอนนี้ก็ไม่สนใจผมเลย
ถ้างั้นจะมีพิธีบ้าบอนี่เพื่ออะไร
จะขอให้เราชิมไวน์ทำไม
มันเป็นธรรมเนียม ชิมแล้วต้องบอกว่ารสดี
ธรรมเนียมปัญญาอ่อน!
พนักงานรินไวน์
คุณเขย่าแก้ว ดม ดื่ม เงยหน้าขึ้นมองเพดาน
แล้วพูดว่า 'โอ้ เยี่ยมมาก'
แต่ถ้ารสชาติมันแย่ คุณก็ต้องพูดตามนั้น
อย่าเรื่องมากสิ นี่ชนบททัสคานีนะ จะหวังไวน์หรูเลิศได้ยังไง
และพูดจริง ๆ
ฉันว่ามันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
คุณชอบเหรอ
ผมลืมไปว่าคนฝรั่งเศสเชี่ยวชาญ เรื่องไวน์กับร้านอาหาร
ถ้าคุณชอบ ก็ดื่มเข้าไป!
นี่คุณจะบ้าเหรอ
ทำแบบนี้ทำไม
ทำไมไม่พอใจในสิ่งที่มีอยู่ แทนที่จะมานั่งโอดครวญ
ช่วยอยู่ตรงนี้สักแป๊บได้มั้ย มองไปรอบ ๆ ตั้งสติหน่อย
ไม่อยากเชื่อว่าคุณพูดแบบนั้น
ดูนั่นสิ คู่แต่งงานที่เราเจอ
ตื่นเต้นตายล่ะ ที่นี่ดีจังเลย
ดูพวกเขาสิ ดูดีทั้งคู่รักกันหวานชื่น
มองภรรยาตัวเองหน่อย
เธออุตส่าห์ไปแต่งสวยเพื่อคุณนะ
ลืมตาสิ
ตอนนี้ไม่ใช่เวลา!
นี่มันห้าโมงแล้ว ผมหิวข้าวและอยากดื่ม!
แล้วเมื่อไหร่จะใช่เวลา
เมื่อคืนก็ไม่ใช่ แล้วเมื่อไหร่
เมื่อคืนเหรอ
มันเป็นวัน...
นาน ๆ ทีคุณจะจำวันครบรอบเราได้
คุณกลับมาหลังหายไปครึ่งเดือน เดาว่าไปทำงาน
พอฉันออกจากห้องน้ำ คุณก็หลับไปแล้ว กรนด้วย
ฉันลองเลื่อนหมอน ดูว่าคุณจะตื่นมั้ย
คุณก็ไม่หือไม่อือ
คุณเหลือบตามองฉันแล้วก็หลับต่อ
ทีนี้บอกหน่อยว่าเมื่อไหร่ถึงจะเหมาะ
ที่รัก ก็ผมเหนื่อย
ทำไมคุณไม่คิดบ้างว่า
'โถ สามีฉันน่าสงสารจัง เหนื่อยจนหลับไปเลย'
จะบ้าตาย!
สามีที่น่าสงสารเหรอ
เหนื่อยจนหลับไปเหรอ
ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน ก็บอกสิว่าคุณไม่รักฉันแล้ว
พระเจ้า คุณคิดได้ไงน่ะ
คุณจะหวังให้เรารู้สึกเหมือน... คู่แต่งงานคู่นั้นไม่ได้หรอกนะ
- เราแต่งกันมาตั้ง 15 ปีแล้ว อะไร ๆ ก็เปลี่ยน - ใช่ อะไร ๆ มันเปลี่ยน
แต่ไม่ได้เพ้อเจ้อแบบที่คุณคิด
ความรักยังคงอยู่ เพียงแต่รูปแบบเปลี่ยนไป
คุณต้องเข้าใจสิ ทำไมถึงไม่เข้าใจ
ผมไม่ชอบอธิบายละเอียด
คุณไม่เชื่อผม
นี่ ถ้าคุณไม่พยายามจะมองมุมผมบ้าง
ก็เชิญอยู่กับเพื่อนใหม่ไปเถอะ!
- รู้สึกดีขึ้นมั้ย - ดีมาก ขอบคุณ
นี่ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย
เอาสิ อะไรเหรอ
- ผมบังคุณรึเปล่า - อ๋อ ไม่หรอก
จะให้เขยิบมั้ย ผมเขยิบให้ได้นะ
ไม่เป็นไร ฉันมองพวกเขามาเยอะแล้ว
- ผมก็คิดมาเยอะแล้ว - เรื่องอะไร
ผมมีเรื่องจะถามคุณ ถ้าคุณสนใจจะฟัง
คำถามง่าย ๆ ตอบง่าย ๆ
เอาเลย ถามเลย ฉันตั้งใจฟัง
จำได้มั้ย คุณเคยเล่าให้ผมฟังเรื่องที่
คุณขับรถจากโรมกลับฟลอเรนซ์
จำได้สิ ฉันขับแบบนั้นเป็นพันครั้ง
ฉันขับตลอดแหละ...
ใช่ เมื่อห้าปีที่แล้ว คืนนั้น
ลูกเราหลับอยู่ที่เบาะหลัง จำได้มั้ย
จำได้ ฉันขับกลับเองทุกอาทิตย์
ใช่ มันมืด คุณบอกผมว่า
เหมือนมีมือเอื้อมมาจากข้างหลัง
มาปิดตาคุณแล้วถามว่า 'ทายซิใครเอ่ย'
แล้วไง คุณหวังจะให้ฉันจำอะไร
ไม่มีคนอื่นอยู่บนรถ
ลูกก็หลับอยู่ที่เบาะหลัง
เข้าเรื่องเลยเถอะ
คุณเผลอหลับ!
หลับหน้าพวงมาลัย ไม่รู้ขับเร็วเท่าไหร่บนถนนนั่น
- ผมก็เลยอยากถามว่า - และคำถามง่าย ๆ ฉันรู้
ทำไมคุณถึงหลับ
- ก็ฉันเหนื่อย - แก้ตัวน้ำขุ่น ๆ
บอกซิว่า ที่คุณหลับเพราะไม่รักลูกรึเปล่า
หรือเพราะไม่รักผม
คำถามง่าย ๆ ทำไมคุณถึงหลับ
ฉันแค่ผล็อย แต่ไม่ได้หลับ!
คุณผล็อย
- ใช่ ผมก็ผล็อยเหมือนกัน - ก็ได้
งั้นถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้หลับ แค่ผล็อยไป โอเคมั้ย
ไม่ ๆ ๆ คุณหลับสนิทเลย
จะหลับหรือผล็อย มันต่างกันตรงไหน
ประเด็นคือผมอยู่บนเตียง แต่คุณกำลังขับรถ
นั่นแหละที่ต่างกันอักโข
แต่มันไม่เหมือนกัน คุณเอามาเทียบกันไม่ได้
เรากำลังพูดถึง... วันครบรอบแต่งงาน 15 ปี
มันสำคัญนะ ครบรอบ 15 ปี
วันครบรอบแต่งงานแค่คุณดันนอนกรน!
ผมไม่ได้กรน และผมไม่...
- หน้าไม่อาย! - ก็คุณเข้าห้องน้ำนาน
ผมก็หลับสิ
ล้อเล่นรึเปล่า ตอนนั้นฉันกำลังเตรียมตัว
แต่งสวยเพื่อคุณ
คุณว่าฉันเรื่องนี้ไม่ได้
เสริมสวยมันต้องใช้เวลา
- เอาล่ะ พอได้แล้ว - ตั้ง 15 ปีแล้วคุณน่าจะรู้
กลับมาเรื่องเดิมอีกแล้ว ช่วยเงียบหน่อยได้มั้ย
วกกลับไปเรื่องเดิมอีกแล้ว คุณไม่ฟังสิ่งที่ผมพูดเลย
ก็ได้
ผมขอโทษ ขอโทษเรื่องเมื่อคืน
ขอโทษเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ขอโทษเรื่องร้านอาหาร
เรื่องเด็กเสิร์ฟ เรื่องไวน์ ขอโทษสำหรับ 15 ปีที่ผ่านมา
และขอโทษที่ผมอยู่ตรงนี้
เดี๋ยวไปค่ะ
ยินดีด้วย
ฉันเปิดออกไปไม่ได้
ยินดีด้วย
ดูแลตัวเองนะ
บาย
เจ็บรึเปล่า
ไม่เป็นไรหรอก
ฉันไม่น่าใส่คู่นี้มา
ที่นี่ไม่เปลี่ยนเลย
แต่คุณ..
คุณเปลี่ยน
ฉันน่ะเหรอ
เมื่อก่อนไม่เห็นคุณเคยเข้าโบสถ์
ฉันแค่เข้าไปถอดบรา
แต่ผมเห็นคุณสวดมนต์ ไม่ใช่เหรอ
คุณสวดมนต์
ฉันแค่อยากอยู่ได้ด้วยตัวเอง
คุณไปถอดบราในโบสถ์ทำไม
ฉันหายใจไม่ออก
มันรัด
นี่ไงหลักฐาน
ให้ฉันเปิดรอยให้ดูมั้ย
ผมขอโทษ
ขอโทษจริง ๆ
คุณไม่สังเกตว่าฉันลบลิปสติกออก
- คุณไม่สังเกต - สังเกตสิ
ตอนทาคุณก็ไม่รู้ ตุ้มหูที่ฉันใส่คุณก็ไม่เห็น
ปัญหาคือคุณมองไม่เห็นฉัน
แต่ฉันรู้เลยว่าคุณเปลี่ยนน้ำหอม
วันนี้คุณน่าจะโกนหนวดเพื่อฉัน
เพื่อวันครบรอบของเรา
มันชินซะแล้ว
ผมโกนวันอื่น
ฉันรู้
จำโรงแรมที่เราพักคืนแต่งงานได้มั้ย
อยู่แถวนี้เหรอ
มองรอบ ๆ สิ เดี๋ยวก็เจอ
ตึกนั่น
ไม่ใช่
หาไปเรื่อย ๆ
สวัสดีค่ะ คือว่า
ฉันกับสามีมาพักที่นี่ในคืนแต่งงาน เมื่อ 15 ปีก่อน
ที่ห้อง 9
ไม่ทราบว่าจะขอเข้าไปดูได้มั้ย ถ้าห้องว่าง
เรามารื้อฟื้นความหลังกันน่ะค่ะ
ห้อง 9 ชั้นสามครับ
ปิดไฟซะ
ปิดเถอะ ขอร้อง
มองออกไปนอกหน้าต่าง
แล้วคุณจะเห็น
ทางซ้าย
เห็นมั้ย
จำได้มั้ย
ไม่
คุณจำไมได้เหรอ
จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะลืม
งั้นมาดูทางนี้
มาสิ
ดู
เห็นมั้ย จำได้รึเปล่า ทางขวามือน่ะ ดูสิ
เห็นรึยัง
คุณก็รู้ว่าความจำผมไม่ดี
ไม่น่าทดสอบผมแบบนี้
พอนอนตรงนี้
ฉันจำได้ทุกอย่าง
คุณนอนฝั่งนี้ จำได้มั้ย
หมอนยังมีกลิ่นคุณอยู่เลย
ฉันจำได้ทุกรายละเอียด
เช่นอะไร
อยากให้ฉันบอกเหรอ
ไม่
จะให้บอกก็ได้นะ
เห็นมั้ย ไม่มีอะไรเปลี่ยน
คุณก็ไม่เปลี่ยน
ยังเป็นคนเดิม
อ่อนโยน
มีเสน่ห์
เย็นชา
ฉันรู้ว่าเพื่อป้องกันตัวเอง
แต่คุณเย็นชาจริง ๆ
ไม่จริง
อะไรไม่จริง
ฉันเปลี่ยนไปมั้ย
คุณสวยกว่าเดิม
และงี่เง่ากว่าเดิมด้วย
ผมไม่เคยพูดแบบนั้น
คุณว่ามั้ย
ถ้าเราอดทน... ต่อความอ่อนแอของตัวเองสักนิด
เราคงไม่โดดเดี่ยวแบบนี้
คุณว่ามั้ย
ฉันรู้ว่าคนเราอยู่คนเดียวได้ แต่...
คุณเห็นสามีภรรยาคู่นั่นมั้ย
ฉันอิจฉาพวกเขานะ
คุณลุงคุณป้าคู่นั้นน่ะ
คุณว่าไง
ไม่แน่ใจ
อยู่กับฉันเถอะ
อยู่เถอะนะ
ดีกว่า
ดีสำหรับเราทั้งคู่
ทั้งคุณและฉัน
ให้โอกาสเราสักครั้ง
ผมบอกคุณแล้วไง
ผมต้องไปถึงสถานีก่อนสามทุ่ม
ค่ะ ฉันรู้
จจจ-เจมส์